Porada prawna

Zgodnie z brzmieniem art. 16 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 5, poz. 11), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”, za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, mogą być pobierane opłaty. Przy czym stawka przedmiotowej opłaty jest ustalana w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad (art. 16 ust.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym „komunikacja miejska to gminne przewozy pasażerskie wykonywane w granicach administracyjnych miasta albo: miasta i gminy, miast, albo miast i gmin sąsiadujących - jeżeli zostało zawarte porozumienie lub został utworzony związek międzygminny w celu wspólnej realizacji publicznego transportu zbiorowego.” Do 28 lutego 2011 r. definicja „komunikacji miejskiej” znajdowała się w art. 4 pkt. 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym [t. j. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874 z późn. zm.].

Zgodnie z art. 2 lit. g Rozporządzenia 1370/2007, ‘rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych’ oznacza każdą korzyść, zwłaszcza finansową, przyznaną bezpośrednio lub pośrednio przez właściwy organ z funduszy publicznych w okresie realizacji zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych lub powiązaną z tym okresem. Z kolei na mocy art. 2 lit.

Zgodnie z art. 7 ust.