Ustawa o transporcie drogowym

W dniu 4 listopada 2016 r. opublikowana została ustawa o zmianie ustawy o transporcie drogowym.

W dniu 3 września 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca, który dowoził dzieci do szkoły dostał karę pieniężną za brak zezwolenia na przewóz regularny. Przewóz pasażerów zgodnie z harmonogramem jazdy nie jest przewozem okazjonalnym, jak wydawało się kierowcy autobusu, ale przewozem regularnym. WSA w Poznaniu odmówił wstrzymania  wykonania zaskarżonej przez kierowcę decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

W dniu 16 lipca 2015 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wyrok dotyczy skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W dniu 5 lutego 2004 roku Departament Transportu Drogowego skierował do wszystkich Urzędów Marszałkowskich pismo, w którym zawarte zostało pojęcie "linii komunikacyjnej". W piśmie tym zostało dokładnie wyjaśnione to zagadnienie.

W dniu 5 lutego 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego. Sąd stwierdził, że przedsiębiorca nie może sam odstąpić od warunków zezwolenia na przewozy i przed jego zmianą- nawet jeśli postępowania trwa długo- nie powinien pozwalać kierowcom na zbieranie pasażerów na przystankach spoza rozkładu.

W dniu 7 października  2014 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę dotyczącą świadczeń należnych kierowcom za pracę w transporcie międzynarodowym. Sąd Najwyższy stwierdził, że zapewnienie pracownikowi - kierowcy samochodu ciężarowego odpoczynku nocnego w kabinie samochodu ciężarowego podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r.

Wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym wymaga uzyskania zezwolenia. Obligatoryjnym załącznikiem do wniosku o wydanie tego zezwolenia jest zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi. Forma tego uzgodnienia nie jest w przepisach określona, przy czym w orzecznictwie podkreśla się, iż nie jest to uzgodnienie o jakim mowa w art.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym „komunikacja miejska to gminne przewozy pasażerskie wykonywane w granicach administracyjnych miasta albo: miasta i gminy, miast, albo miast i gmin sąsiadujących - jeżeli zostało zawarte porozumienie lub został utworzony związek międzygminny w celu wspólnej realizacji publicznego transportu zbiorowego.” Do 28 lutego 2011 r. definicja „komunikacji miejskiej” znajdowała się w art. 4 pkt. 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym [t. j. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874 z późn. zm.].